Toeristenkaart

Naar Suriname, dat betekent ook altijd even nagaan wat de regels zijn van dit moment wat betreft een visum.

Een toeristenkaart was de beste optie, goedkoper, geen gedoe met pasfoto’s en dergelijke. Behalve op het consulaat kun je dit ook regelen op Schiphol. Omdat ik Schiphol een fascinerende plek vind én omdat de reis ernaartoe korter is dan die naar het consulaat was de keuze snel gemaakt.

Het kostte me even moeite om de juiste balie te vinden, maar nogmaals, rondlopen op Schiphol vind ik geen straf.

Ik wist nu ongeveer waar ik moest zijn. Ik ontwaarde een balie met drie mannen, onmiskenbaar Surinaams, een houten vlaggetje op de balie, een beetje knullig. Die drie mannen zaten elkaar verhalen te vertellen, dit was de afvaardiging van het Surinaamse consulaat. Ze keken op dat er een klant aan kwam, het vliegtuig was immers al vertrokken en de meute verdwenen. Ik groette en vertelde luid en duidelijk waar ik voor kwam. Ik overhandigde mijn paspoort en die van mijn broer.

(Bordje: “met PIN betalen mogelijk.” Ook zoiets: op de website staat helder aangegeven dat alleen gepaste, contante betalingen worden geaccepteerd. Ik verifieer het: “kan ik hier pinnen?”. “Maar natuurlijk!” zegt de langste van het stel, met een zangerige stem.)

De andere man die even de door mij afgegeven paspoorten heeft bestudeerd, kijkt op, een kleine glimlach op zijn gezicht, hij is tevreden over zijn gevolgtrekking: “U bent tweeling?” Ik kijk ‘m aan, een beetje verbaasd dat deze zakelijke transactie het persoonlijke in wordt getrokken. Maar ook geamuseerd, want is dit niet al een klein stukje Suriname? Ik beantwoord zijn vraag bevestigend. De man trots, hij had gelijk, glundert een beetje. Dat we direct door zouden pakken, daar was ik niet op bedacht. Hij vervolgde: “En wie is de oudste?” “Mijn broer” vertel ik hem, om automatisch het cliché toe te voegen, maar zijn collega is me net voor: “maar u bent het eerste gemáákt”. “Ja”, stamel ik verder: “ik ben biologisch de oudste”.

“En, wie is de stóútste?” Ik zie drie mannen naar me kijken, vol verwachting, en ik dacht: ‘Ja, Suriname begint al op Schiphol’. Ik lach naar ze, zoveel geamuseerde amicaliteit, ik voel me nu al thuis.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s